Podążaj za nami na:
 

Istniejące normy i znaki jakościow

Przed problemami mają chronić użytkowników instalacji grzewczych spalających pelety normy jakościowe, precyzujące odpowiednie cechy fizyczno-chemiczne paliwa. Spośród krajów Unii własne normy wypracowały jedynie: Niemcy, Austria, Szwecja, Francja i Włochy. Odniesieniami do tychże norm posługują się uczestnicy całego europejskiego rynku pelet.
Ogólnie rzecz biorąc każda wyżej wspomniana norma to zbiór wartości krytycznych ustalonych dla fizyczno-chemicznych właściwości pelet, wraz z określoną procedurą ich testowania. Pod uwagę brane są cechy kluczowe dla zapewnienia sprawnej pracy instalacji grzewczych (np. wymiary, wilgotność, obecność pyłów)  oraz bezpiecznego poziomu emitowanych gazów (zawartość niektórych pierwiastków chemicznych, mogących tworzyć groźne związki chemiczne: ołowiu, rtęci, siarki, azotu, chloru i innych). Poszczególne normy różnią się między sobą pod względem ostrości wymagań przez nie stawianych (np. austriacka norma ÖNormM7135 jest bardziej restrykcyjna niż niemiecka DIN 51731, patrz tabela poniżej).

schemat

Metodologia określania jakości pelet

Zobacz tabelkę

Od kilku lat obowiązuje także pierwsza część normy europejskiej dla biomasy EN 14961-1. W 2010 roku spodziewane są jej dalsze części, zgodnie z opisem zawartym na Rysunku 2. Ma ona stanowić narzędzie wspierające rozwój międzynarodowego rynku pelet, być powszechnym europejskim wskaźnikiem jakości pelet.

Diagram

Układ normy prEN 14961
űródło: Hiegl W., Janssen R., Pichler W. “Advancement of pellets-related European standards”

Norma definiuje 3 klasy jakościowe pelet drzewnych, różniące się między sobą pod względem dopuszczalnego surowca produkcyjnego oraz zawartości popiołu, chloru, czy azotu.
Pelety należące do klasy A1 to granulat najwyższej jakości, produkowany z pozostałości pozrębowych i pozostałości drzewnych nie poddanych obróbce chemicznej. Klasa A2 dopuszcza również stosowanie gorszych gatunków drewna, wraz z korą. Klasa B definiuje cechy pelet przemysłowych.

Zobacz tabelkę

Nowa norma europejska różni się nieznacznie od istniejących norm krajowych:

  • wprowadzono dodatkowe kryterium „ilość drobnych ziaren”
  • wprowadzono dodatkowe kryterium „temperatura topienia popiołu”
  • zwiększony został próg dopuszczalnej zawartości siarki
  • zawartość popiołu jest mierzona w temperaturze 550˚C, zamiast dotychczasowych 815˚C (dopuszczalna wartość nie uległa zmianie, przy niższej temperaturze ilość popiołu jest jednak wyższa, z związku z tym kryterium uległo zaostrzeniu)